Wzorzec rasy


Dog niemiecki
Dog niemiecki

FCI-Standard N° 235 / 20.12.2012
DOG NIEMIECKI
(Deutsche Dogge)


POCHODZENIE: Niemcy.


DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 08.10.2012.


UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i stróżujący.


KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa.
Bez prób pracy.


KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Za przodków dzisiejszych dogów niemieckich uznaje sie dawne
“Bullenbeisery” (rodzaj buldoga) i psy gończe na grubą zwierzynę (“Hatz- und Saurueden”) – te
ostatnie były czymś pomiędzy ciężkimi mastyfami a lekkimi, szybkimi chartami. Określenie „Dogge”
oznaczało pierwotnie dużego, silnego psa, nie określając jego rasy. Z czasem pojawiły się nazwy
takie, jak Ulmer Dogge , English Dogge, Great Dane, Hatzrüde (pies myśliwski), Saupacker (dzikarz)
and Grosse Dogge, które odnosiły sie do psów określonej wielkości i umaszczenia. W roku 1878
powołano w Berlinie siedmioosobowy komitet, w skład którego weszli sędziowie i hodowcy, którym
przewodniczył dr Bodinus. Zadaniem tego komitetu było sklasyfikowanie tych rozmaitych odmian
psów w jednej kategorii “dogów niemieckich”.
Tak rozpoczęła się hodowla nowej niemieckiej rasy. W roku 1880, przy okazji wystawy psów
w Berlinie, przyjęto pierwszy wzorzec rasy, wielokrotnie później zmieniany, a w roku 1888 powstał
klub Deutsche Doggen Club 1888 e.V. Obecny wzorzec dostosowany jest do wymogów FCI.


WRAŻENIE OGÓLNE: Szlachetny wygląd doga niemieckiego jest skutkiem połączenia potężnej,
silnej i harmonijnej sylwetki z elegancją, dumą i potęgą. Wielkość, połączona ze szlachetnością,
harmonijną budową, proporcjonalną sylwetką i pełną wyrazu głową powodują, że dog niemiecki
przykuwa uwagę, jak najwyższej klasy rzeźba. To prawdziwy Apollo wśród wszystkich psów.


WAŻNE PROPORCJE: Sylwetka prawie kwadratowa; dotyczy to zwłaszcza samców. Suki mogą
być trochę dłuższe.


ZACHOWANIE / TEMPERAMENT: Przyjacielski, kochający swych właścicieli i oddany im.
Wobec obcych może wykazywać rezerwę. Celem hodowli jest pies pewny siebie, nieustraszony,
łatwy do ułożenia, łagodny i rodzinny, o wysokiej odporności na prowokacje i pozbawiony agresji.


GŁOWA
W harmonii z wyglądem ogólnym. Długa, wąska, wyrazista i wyróżniająca tego psa. Nigdy
klinowata. Pięknie wyrzeźbiona, zwłaszcza pod oczami. Odległość od czubka nosa do stopu i od
stopu do końca słabo wyrażonego guza potylicznego możliwie jednakowa. Linie profilu
zdecydowanie równolegle. Oglądana z przodu głowa ma wyglądać na wąską z jak najszerszym
grzbietem nosa.


MÓZGOCZASZKA:
Czaszka: Łuki brwiowe wyraźne, ale nie wystające.
Stop: Wyraźny.


TRZEWIOCZASZKA:
Nos: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o dużych nozdrzach. Czarny, tylko u psów maści arlekin (biało
czarnych), u których czarny jest pożądany, ale dopuszczalny jest też plamisty (czarny z różowym) lub
cielisty. U psów błękitnych nos ma barwę antracytu (rozjaśniona czerń).
Kufa: Głęboka i jak najbardziej prostokątna w liniach. Grzbiet nosa nie może być ani wypukły ani
wklęsły, ani orli.
Wargi: Kąciki warg wyraźnie zarysowane, nie są ani suche ani nadmiernie obwisłe lub zwinięte,
wargi ciemno pigmentowane, tylko u arlekinów tolerowane częściowo niepigmentowane lub cieliste.
Uzębienie: Szczęki mocne i szerokie, uzębienie mocne, zdrowe, kompletne (42 zęby zgodnie ze
wzorem zębowym), zgryz nożycowy.
Jakiekolwiek odchylenia od nożycowego zgryzu i kompletu uzębienia z wyjątkiem P1 w żuchwie
wysoce niepożądane.
Policzki: Lekko zaznaczone i niewystające.
Oczy: Średniej wielkości, o żywym, przyjaznym i inteligentnym wyrazie. Jak najciemniejsze, kształtu
migdała, o dobrze przylegających powiekach. Nie są osadzone zbyt szeroko ani szparkowate.
U psów błękitnych tolerowane są oczy nieco jaśniejsze, natomiast u arlekinów – jasne lub
różnobarwne.
Uszy: Naturalnie wiszące, wysoko osadzone, ale nie wznoszone powyżej głowy ani nisko wiszące.
średniej wielkości, przednimi krawędziami przylegające do policzków, nie mogą ani ciężko wisieć
ani odstawać od głowy.


SZYJA: Długa, sucha, dobrze umięśniona, ładnie osadzona, zwężająca się ku głowie, łukowato
wysklepiona. Noszona wysoko i trochę do przodu. Nieprawidłowa jest szyja jelenia. Luźna skóra
lub podgardle wysoce niepożądane.


TUŁÓW:
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt mocnego tułowia; tworzą go szczyty łopatek, wystające ponad
wyrostki kolczyste kręgosłupa.
Grzbiet: Krótki i mocny, niemal prostą linią łagodnie opadający ku tyłowi. Nie może być długi ani
wznosić się w kierunku zadu.
Lędźwie: Lekko wysklepione, szerokie, mocno umięśnione.
Zad: Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od guzów biodrowych ku nasadzie ogona i przechodzący
w nią niezauważalnie. Nie może być ani poziomy ani mocno ścięty.
Klatka piersiowa: Sięga łokcia, szeroka i głęboka, nie może być płaska lub płytka, z wyraźnym
przedpiersiem, ale mostek nie może być wystający.
Żebra dobrze wysklepione, sięgające daleko do tyłu, nie mogą być ani beczkowate ani płaskie.
Linia dolna i brzuch: Brzuch wyraźnie podciągnięty, linia dolna ładnie wygięta od mostka ku tyłowi.
Suki, nawet po macierzyństwie, nie powinny mieć obwisłego brzucha.


OGON: Sięga stawu skokowego. Osadzony wysoko, gruby u nasady, równomiernie zwężający się ku
końcowi. W spokoju wiszący nisko i naturalnie zagięty. Przy pobudzeniu lub w ruchu wzniesiony
szablasto, ale nie wyraźnie powyżej grzbietu. Szczotka z dłuższej sierści niepożądana. Ogona
zakręcony na końcu, skręcony na bok lub zakręcony wysoce niepożądany.


KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE:
WYGLĄD OGÓLNY: dostatecznie kątowane, o mocnym kośćcu i umięśnieniu.
Łopatka: Dobrze umięśniona, długa, skośnie ustawiona, tworzy z ramieniem kąt 100 – 110o
.
Ramię: Mocne i dobrze umięśnione, przylegające do tułowia, powinno być trochę dłuższe od łopatki.
Łokcie: Nie są wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Mocne, umięśnione, oglądane z boku i z przodu zupełnie proste i pionowe.
Nadgarstek: Mocny, tylko nieznacznie wyróżniający sie z całości kończyny.
Śródręcze: Mocne, oglądane z przodu – proste, oglądane z boku odrobinę nachylone do przodu.
Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.


KOŃCZYNY TYLNE:
WYGLĄD OGÓLNY: Mocno umięśnione, przez co zad i uda są szerokie i zaokrąglone. Mocne,
dobrze kątowane kończyny są ustawione równolegle do przednich, gdy patrzeć na nie od tyłu.
Udo: Długie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione.
Kolano: Mocne, znajduje się niemal dokładnie pod stawem biodrowym.
Podudzie: Mniej więcej tej samej długości, co udo, dobrze umięśnione.
Stawy skokowe: Mocne, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Śródstopie: Krótkie, mocne, niemal pionowe względem podłoża.
Łapa: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.


CHODY : Ruch harmonijny, lekki, przestrzenny, trochę sprężysty. Nigdy związany. Kończyny
przednie i tylne są w ruchu równoległe, oglądane zarówno z przodu jak i z tyłu. Pełna koordynacja
akcji przodu i tyłu, bez inochodu.


SKÓRA: Dobrze przylegająca, u psów jednomaścistych mocno pigmentowana, natomiast u arlekinów
rozłożenie pigmentu odpowiada zasadniczo rozłożeniu łat.


SZATA:
SIERŚĆ: Bardzo krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca. Nie może być twarda, matowa lub
z podszerstkiem.
MAŚĆ: Dogi niemieckie hodowane są w trzech kategoriach umaszczeń: żółte i pręgowane, czarne
i arlekiny, oraz błękitne.
Żółte: od jasnozłocistych po ciemnozłote. Pożądana czarna maska. Bez białych znaczeń.
Niedopuszczalna maść szarawa, z nalotem błękitnym lub przybrudzona.
Pręgowane: maść podstawowa od jasno do ciemnozłotej, z czarnymi pręgami jak najbardziej
wyraźnymi i równo rozmieszczonymi, przebiegającymi wzdłuż linii żeber. Pożądana czarna maska.
Bez białych znaczeń. Pręgi nie mogą być rozmyte.
Arlekiny (biała z czarnymi, poszarpanymi łatami). Maść podstawowa czystobiała, możliwie bez
nakrapiania. Czystoczarne plamy rozrzucone po całym ciele, poszarpane na krawędziach. Plamy szare
lub w odcieniu brązowym niepożądane, podobnie jak takie odcienie w czerni. Równie niepożądane
błękitne lub szare nakrapianie na bieli. Zdarzają się też tak zwane „szare arlekiny”. Nie są one
pożądane, ale nie mogą być dyskwalifikowane.
Czarne: Lśniąco czarne, dopuszczalne białe znaczenia. W tej kategorii mieszczą się psy “płaszczowe”,
u których czerń pokrywa cały tułów, a kufa, spód szyi, klatka piersiowa, brzuch, nogi i koniec ogona
są białe, a także psy „płytowe”, o rozległych czarnych łatach na białym tle. Czerń nigdy nie może
mieć odcieni żółtych, brązowych lub błękitnych.
Błękitne: Czysty kolor stalowo niebieski, dopuszczalne białe znaczenia. Bez odcieni żółtych lub
czarniawych.


WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie: Psy co najmniej 80 cm, ale nie więcej niż 90 cm.
Suki co najmniej 72 cm, ale nie więcej niż 84 cm.


WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane
w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
 Niedostateczny stop
 Zawinięta warga (dolna warga wywinięta na siekacze i zaciśnięta między nimi)
 Nieregularne ustawienie siekaczy, aczkolwiek ma to mniejsze znaczenie, gdy zachowany
jest prawidłowy zgryz
 Zęby zbyt małe
 Zgryz częściowo cęgowy
 Oczy wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone
 Łopatki luźne lub przeładowane, strome
 Luźne łokcie
 Nadgarstek wykrzywiony, powiększony lub z kozińcem
 Wyraźnie słabe śródręcze, spionowane lub zbyt nachylone
 Niedostateczne lub przesadne kątowanie tyłu
 Stawy skokowe słabe, powiększone lub z przeprostem.
 Postawa krowia, zbieżna, wilcze pazury
 Łapa długa lub płaska


WADY DUŻE:
 Brak pewności siebie, lękliwość, nerwowość
 Głowa jabłkowata
 Wyraźne policzki
 Obwisłe powieki
 Widoczna trzecia powieka
 Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty
 Mocno opadający zad
 Ciągły inochód
 Ogon uszkodzony, zgrubiały na końcu lub przycięty


WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
 Agresja lub wyraźna lękliwość
 Wyraźnie nienormalna budowa lub zachowanie
 Agresja ze strachu
 Łatwość prowokacji
 Nos czekoladowy lub rozłupany
 Przodozgryz
 Tyło zgryz
 Zgryz cęgowy
 Zgryz przemienny
 Brak zębów innych niż 2 P1 w żuchwie
 Entropium
 Ektropium
 Macroblepharia (zasłonięcie białkówki przez trzecią powiekę)
 Oczy porcelanowe lub różnobarwne u psów innych niż arlekin
 Zdeformowane kręgi ogonowe
 Maść podstawowa srebrzysta lub izabelowata u żółtych i pręgowanych
 Biała strzałka, kołnierz, skarpety i koniec ogona u żółtych, pręgowanych i błękitnych.
 Porcelanowe arlekiny (z łatami błękitnymi, pręgowanymi lub żółtymi)
 Albinizm
 Głuchota
 Wzrost poniżej minimum
N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.
Najnowsze zmiany oznaczone w tłumaczeniu polskim tłustym drukiem.
Wersja polska – styczeń 2013